A teraz mamy przed sobą typichen film na niezobowiązujący wieczór. Można rzecz, czysta rozrywka w doborowym towarzystwie. Warunek jest jeden: potraktować to z przymrużeniem oka, jak komiks, jak kalejdoskop obrazków. BO to jest ekranizacja komiksu! Wbrew pozorom nie jest to stracone 1,5 godziny; w zamian możemy podziwiać doborową obsadę, w tym genialnego Malkovicha, który gra tu świrującego byłego agenta CIA, który naprawdę przechodzi sam siebie ["Cóż, sądziłem, że nigdy tego nie powiem, ale: idę po świnię!"];  niezły, uszczypliwy czasami humor.

Doczytałam się później, że w jednej ze scen, gdy Mirren dezynfekuje Willisowi ranę postrzałową ....wódką, podobnoż użyła wódki... Sobieski, którąż to Willis reklamuje. Cóż, przeczytałam po fakcie - czyli po obejrzeniu filmu -  i nie zaprzeczę, i nie potwierdzę....

Śmietnisko/Waste Land

"Śmietnisko" to niezwykły dokument. Przedstawia niemalże trzy lata spędzone nad niecodziennym projektem: Vik Muniz [tu możecie poczytać o nim więcej: Vik Muniz] wyrusza do Brazylii, by tam, na największym  na świecie wysypisku śmieci, zrealizować swój zamysł sfotografowania pracujących tam ludzi i przetworzenia ich obrazów za pomocą ...zbieranych tam odpadów. Z ogromnej liczby pracujących tam ludzi powoli wyłaniają się powoli sylwetki kilku z nich, poznajemy też powoli ich losy. To oni właśnie zostaną sfotografowani i wezmą udział, osobiście, w tworzeniu ich wizerunków za pomocą butelek, sznurków, guzików oraz wielu innych rzeczy, które można wygrzebać na śmietnisku.

Ten dokument to nie tylko zapis mozolnej pracy nad projektem, to również wzruszające historie zbieraczy, kim są, skąd się tam wzięli, niektórzy pracują tam od dziecka, podobnie jak ich rodzice. Tym bardziej niesamowite, jak na naszych oczach, ci ludzie stają sami przed sobą, zaczynają się zastanawiać, co ja tu robię, czy mam szansę na inne, lepsze życie? Zaangażowanie w projekt dało im niezwykłą siłę i chęć do zmiany swego życia, oczywiście z różnym skutkiem. 

Niezwykły film, skłaniający do myślenia.

Niezapomniany weekend

Dziwna sprawa z tym filmem, powstał w 2006 roku,  u nas pojawił się właśnie jako premiera DVD [a może był wcześniej w Polsce?]. 

Grupa przyjaciół ze studiów spotyka się po latach w domu przyjaciela, by spełnić życzenie jednego z kolegów: zaśpiewać na jego ślubie. Na kilka dni przed ślubem zjeżdżają się wraz z żonami, narzeczonymi, dziewczynami, dzieckiem oraz hożą młodą nianią, która nieźle namiesza w tym kółku. 

To bardzo ciepły, ciekawy, intrygujący film o męskiej przyjaźni, o tym czego się boją, o czym marzą, o czym myślą. Jest idealny na wieczór, z fajnymi dialogami, z dobrą muzyką. Czy ja wspomniałam, że panowie śpiewają "unplugged" w stylu panów z Audiofeels?

Z tęsknoty "za czymś innym" i kompletnie oderwanym od aktualnych czasów sięgnęłam po raz kolejny po "Zalotnicę niebieską" Magdaleny Samozwaniec. Jej "Marię i Magdalenę" zaczytywałam swego czasu "na śmierć", teraz znów z przyjemnością przeczytałam "Zalotnicę"..., ciekawą opowieść o życiu Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej. Maria Pawlikowska-Jasnorzewska to fascynująca postać, "zwiewna i eteryczna", jednocześnie frenetyczna, jakby to pewnie określił zafascynowany nią Witkacy. Zresztą nie tylko on: o jej wierszach i utworach scenicznych z uznaniem wyrażał Boy, Żeromski, a przede wszystkim skamandryci: Lechoń, Wierzyński, Tuwim, Słonimski.

Książka ta to nie tylko sceny z życia, fragmenty wierszy i listów Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej, to również opis tła, historyczny, a przede wszystkim społeczny i obyczajowy czasów, w których żyła. To Kraków, dworek Wojciecha Kossaka, słynnego malarza, bon vivanta, wielbiciela pięknych metres; seanse spirytystyczne, wyjazdy na Riwierę... To specyficzny język, styl. "Dzisiejsi artyści i pisarze nie starają się o to, by mieć własny, oryginalny styl. Ich zaplecze stało się słabo zaopatrzone, wyciągają z nich tylko tyle, ile na razie im potrzeba do stworzenia jakiegoś dzieła. Gdyby ich potoczne rozmowy nagrać na płytę, to jedynie po głosie poznałoby się, kto jest kto." Jak pisze Samozwaniec, każdy miał swój indywidualny sposób wyrażania się. Zwróciło to moją uwagę, zwłaszcza jeśli chodzi o Witkacego: zachwyciłam się jego opisem jego żony, Niny: "wściekle wprost ponętnej" rudowłosej, mimo że nie potrafiła dać mu "metafizycznie piekielnie zmysłowych wstrząsów", co inne jego flamy. Ach, kto tak teraz pisze..... Demonicznie, piekielnie, metafizycznie i namiętnie....

Szare ogrody

O tym filmie i o historii z nim związanej usłyszałam kilka miesięcy temu, pamiętam, jak ciekawie opowiadała o nim w jakimś wywiadzie Monika Jaruzelska. I wreszcie doczekałam się, film "Szare ogrody" ukazał się właśnie na DVD.

Tytułowe Szare Ogrody [Grey Gardens] to posiadłość rodziny Bouvier, z którego pochodziła Jacqueline Kennedy i Lee Sobieski [niestety, tej ostatniej informacji nawet nie mogę sprawdzić, bo internet wypluwa tysiące stron o Leelee Sobieski...]. W rolach głównych Jessica Lange i Drew Barrymore; matka i córka, Duża Eddie i Mała Eddie, dwie artystyczne dusze, po latach "uwięzione" pod jednym dachem i uwikłane nawzajem w toksyczny związek. 

Tego, czego mi brakowało w tym filmie, być może aspirującym bardziej do kategorii "paradokumentalnych", i być może dlatego do tej pory staram się dojść do odpowiedzi na pytanie: co doprowadziło obydwie kobiety aż do takiego stanu? Na początku widzimy je jako dusze towarzystwa, roześmiane, rozśpiewane, roztańczone, hmmm...., być może nadmiernie korzystające z uroków życia za pomocą ...pieniędzy głowy rodziny? Po kilku latach widzimy je "uwięzione" w opustoszałej, zagrzybionej rezydencji, pełnej kotów, szczurów, butwiejących ścian. Jak mogły nie widzieć tej nędzy, zaniedbania, królując w swoich dawnych toaletach i kostiumach, w drogocennych futrach, umalowane starannie? Która uwięziła którą?

O ich losie świat dowiedział się za sprawą  filmu dokumentalnego z 1975 roku braci Maysles, a za ich sprawą do upuszczonej rezydencji trafiła sama Jackie Kennedy - co uratowało życie pań Bouvier  [i los rezydencji również], w tym dalsze życie Małej Eddie - ośmielona występem przed kamerami zdecydowała się na występy przed publicznością....

Jest to film z gatunku takich filmów, o których nie zapomina się tak łatwo od razu o wyłączeniu ekranu. Nie ukrywam, film nieco przygnębiający w wydźwięku, stawiający dużo pytań. No i sama gra aktorska Jessiki Lange i Drew Barrymore, które udało nie przerysować się granych postaci, a ukazać ich zagubienie i sprawić, że widzimy w nich fascynujące kobiety, a nie kolorowe dziwaczki. Nic dziwnego, że ta produkcja HBO otrzymała sześć nagród Emmy i dwa Złote Globy, w tym nagrodę za najlepszy film.

W ramach wczorajszego wieczornego "Seansu z żelazkiem" -  zachęcona fragmentem umieszczonym GdzieśWPrzestrzeni przez Kurę Domesticę - sięgnęłam po raz kolejny po "Monty Pytona i Święty Graal".

Już przy scenie z Francuzami łzy zaczęły mi zalewać oczy, prasowanie odstawione, żeby krzywdy sobie nie zrobić, a zdegustowane dzieci [zdegustowane szlochem matki] zatrzasnęły drzwi do swoich pokoi.

Z oglądaniem i polecaniem filmów grupy Monty Pyton jest jak  ze słynnym "To be or not to be", albo lubisz ten rodzaj humoru, albo nie. Innej opcji nie ma. Mnie śmieszy, od początku, od rozważań na temat łupiny kokosa, który imituje odgłos konia [podobno budżet był tak skromny, że twórcy nie mogli pozwolić sobie na wykorzystanie prawdziwych, wpadli więc na sprytny pomysł, jak to ominąć], poprzez Krwiożerczego Królika, czy też Rycerzy, Którzy Mówią "Ni!". 

 

Myślę, że dziś obejrzę go sobie jeszcze raz, obowiązkowo ze słuchawkami, by słuchać, słuchać aktorów mówiących z moim ulubionym "british accent".

 

Zagorzała fanka Sex at the City, taka jak ja, nie mogła nie obejrzeć filmu "Seks w Wielkim Mieście 2", jakie by recenzje nie były, miażdzące, mieszające z błotem, zatyka uszy, oczy, przerywa Grey's Anatomy i ogląda wydany właśnie na DVD film.....

I mam to, czego się spodziewałam, przygody czterech pań, mniej lub bardziej wyluzowanych, których problemy nadal wydają się być mdłe i sztuczne jak przesłodzony tort. Ja po prostu na nie PATRZĘ, śledzę  ich nieustanne przebieranki i zmiany scenerii. Przyjmuję je po prostu z całym dobrodziejstwem inwentarza, ot, jak to chyba Masłowska kiedyś napisała: "cukierek w błyszczącej pozłotce".

Aby się nie zasłodzić na śmierć, włożono do filmu kilka akcentów "z normalnego życia". Dyżurna sex machine, czyli Samantha, zaczyna przeżywać problemy związane z ... menopauzą. Podczas pobytu w kraju muzułmańskim, nasza niesforna Samantha, podczas "niewinnych" zalotów na plaży, zostaje aresztowana pod zarzutem obrazy moralności, a goszczący ich szejk wymawia im gościnę z miejsca. Przewożone z miejsca na miejsce czterema luksusowymi maybachami [po jednym na każdą, a jak!] muszą ewakuować się z bagażami zdezelowanymi taksówkami, a tzw międzyczasie od linczu ratują je tajemnicze zakwefione kobiety [nasza niesforna Samantha ostentacyjnie pokazała muzułmańskim mężczyznom swój dekolt], które to pod burkami kryły najnowsze kolekcje haute couture......

Brzmi okropnie, nie? Wiem, ale to i tak zapewne nie uchroni mnie od zakupu tego filmu na własność....

Jednym słowem, dozwolone tylko dla fanek!

...sobie a muzom....

W świecie filmowo-książkowym trzymam się zasady: jeśli powstał film na podstawie książki lub odwrotnie, staram się przeczytać/obejrzeć i porównać. Czasem reżyser trzyma się wiernie oryginału, a na ekranie widzę dokładnie te postaci, te sceny, jak je widziałam "duszy mej oczyma". Oczywiście, jak wszędzie, zdarzają się porażki, jak na przykład osławiony "Dom nad rozlewiskiem"....

Ostatnio trafiłam na dwie książki, na podstawie których nakręcono filmy, które oczywiście już widziałam, a jeden z nich - "PS. Kocham Cię" - regularnie mi towarzyszy przy moich żelazkowych seansach. No dobrze, wstęp jest, wiadomo, że zacznę od wspomnianego "PS. Kocham Cię". Bohaterką książki, jak i filmu, jest Holly, która nie może pogodzić się z przedwczesną śmiercią swego męża. Przeżywa ogromną rozpacz, nie może odnaleźć swego miejsca w życiu. A z pomocą w uporządkowaniu życia przychodzą nieoczekiwanie listy od... męża. I tu już w zasadzie rozchodzą się "drogi" książki i filmu. W książce: Holly otrzymuje ich cały pakiet, zostawiony w domu jej matki na przechowanie, z przykazaniem otwierania ich co miesiąc; zaś w filmie pierwszy dostaje wraz z urodzinowym tortem, reszta przychodzi pocztą...

Od tego momentu widać, że film to całkiem inna historia, no może łączy je kilka scen i faktów. Trudno mi orzec, co jest lepsze, czy historia opowiedziana w książce, czy ta z filmu, bo to naprawdę dwie różne bajki. Ja tylko dodam, szowinistyczna świnka ze mnie, że w filmie występuje "sobowtór" Javier Bardema, czyli Jeffrey Dean Morgan. Ach......

 

 

 

 

 

 

 

W drugim przypadku było identycznie, najpierw był film, a ostatnio i książka. Myślę o filmie Jasona Reitmana [tego od "Juno"] "W chmurach" z Georgem Cloney w roli głównej i książce Waltera Kirn pod tym samym tytułem. W filmie poznajemy głównego bohatera jako przystojnego, elokwentnego, zadowolonego z siebie i z życia, a co najważniejsze asertywnego, po prostu mistrza w swoim fachu: specjalistę od zwolnień. Od innych odróżnia go również to, że większość swego życia spędza w podróży, jego domem wydają się być jedynie hotelowe pokoje, a życie uczuciowe ograniczone do przelotnych kontaktów. W rodzinie i wśród znajomych zdziwienie budzi cel w życiu, jaki sobie postawił: wylatanie milion mil. I pytanie: co potem? W jednej z podróży poznaje piękną Verę i wydaje się, że to będzie punktem zwrotnym w jego życiu. Niestety, piękna Vera okazuje się mieć męża i uporządkowane życie rodzinne [oczywiście, to pozory, skoro romansuje z innymi]. Co będzie dalej? Film polecam do obejrzenia w wolnej chwili i pomyślenia nad kolejami ludzkich losów. I do popatrzenia na Clooneya. Matko boska, co ja na to poradzę????????

Natomiast książka rozczarowuje... W tej wersji główny bohater już wie, że jego życie jest beznadziejne, w firmie na biurku szefa już czeka jego rezygnacja z pracy. Początek książki wciąga, bohater wprowadza nas w swój świat, ale to za mało, za mało, zwłaszcza w trakcie. Opowieść się rwie, na końcu mamy odpowiedź, dlaczego mogłoby się tak dziać - jak się domyślacie, chodzi o to, co dzieje się z psychiką bohatera...

Tu zdecydowanie stawiam na film.

Angelina biega, a Gekko spiskuje....

Nadrabiania zaległości kinowych ciąg dalszy. 

"Salt". Hmmmmm... Hollywoodzka produkcja, Angelina Jolie. Biega, ucieka, strzela, walczy wręcz, rzuca granatami na prawo i na lewo. Żeby to jeszcze przysłowiowej "kupy" się trzymało, ale nie... Bzdura na bzdurze, bzdurą pogania. Scenariusz bez sensu, z lukami logicznymi. Dobra, nie znęcam się. Napiszę tylko o Olbrychskim, który, myślę, odnalazł się w międzynarodowej produkcji; zagrał co prawda rolę drugoplanową, ale nie taką, co to"dwa słowa powiedział i go zabili". Wreszcie kogoś nam nie wycięli ;D

Po "Salt" nikt się niczego nie spodziewał [no, może chociaż dobrej rozrywki....], natomiast po kultowym wręcz "Wall Street" i Oskarze dla Michaela Dougles'a, Stone na pewno musiał czuć ciśnienie, towarzyszące premierze "Wall Street 2: Money never sleeps". Kim jest Gordon Gekko po kilku latach odsiadki za przekręty finansowe? Reliktem epoki, jak jego przestarzały telefon, który odbiera z depozytu? A może przebiegłym graczem, który jak najprędzej chce wkroczyć do gry? Przypomina się więc światu, wydaje książkę, na przyjęciach ściska wszystkie dłonie, pragnie też przywrócić uczucia córki. Czy naprawdę chodzi mu o pojednanie z nią?

Pytań wiele w tym filmie, reżyser stara się odpowiedzieć na wszystkie; również próbuje odpowiedzieć na pytanie, jaka była przyczyna światowego kryzysu finansowego. Kto rządzi pieniądzem? Jakie zasady panują wśród światowej finansjery? Kto pociąga za sznurki? Czy w tym świecie jest jeszcze miejsce dla idealistów czy nadal rządzi Gordon Gekko? Podobno Stone nie był zachwycony, gdy po premierze "Wall Street"  w 1987 roku tacy bezwzględni, cyniczni gracze jak Gordon Gekko stali się wzorem dla całego pokolenia maklerów, miast stanowić dla nich przestrogę...

Nie jest to za pewne film łatwy i przyjemny, ze względu na tematykę. Za to fascynujący ze względu na pokazany w nim świat Wall Street. A ja dla ułatwienia odbioru radzę przećwiczyć: lewarowanie, fundusze hedgingowe czy subprime'y.

Festival jednego aktora, czyli Leonardo diCaprio w "Wyspie tajemnic" oraz "Incepcji"

Wreszcie mogłam obejrzeć filmy, z których jeden przeszedł beze mnie po kinach,  a drugi pewnie zaraz zniknie z kin, ale myślę, że warto obejrzeć go na wielkim ekranie. Obydwa łączy kilka rzeczy. Przede wszystkim aktor: Leonardo diCaprio. Wiem, wiem, są fani i antyfani, ja swego czasu też byłam "po drugiej stronie mocy", diCaprio denerwował mnie swoim manieryzmem i graniem "na jedną nutę" [z wyjątkiem "Co gryzie Gilperta Grape'a"]. Ale od "Awiatora" poprzez "Drogę do szczęścia" to zupełnie inny aktor, dojrzalszy, mniej manieryczny.

"Wyspa tajemnic", w reżyserii Martina Scorsese, ukazała się niedawno na DVD. Film został oparty na książce amerykańskiego pisarza, Denisa Lehane'a [tego autora zapewne kojarzycie poprzez jego książki i ich filmowe adaptacje: "Gdzie jesteś, Amando" Afflecka i "Rzeka tajemnic" Eastwooda. Na tytułową wyspę przybywa dwóch federalnych; w znajdującym się na tej wyspie zamkniętym ośrodku dla obłąkanych przestępców będą prowadzić dochodzenie w sprawie zaginięcia jednej z pacjentek. Jeden z policjantów podejrzewa, że na wyspie przeprowadzane są eksperymenty na ludzkim umyśle. Film należy do takich, o których nie można powiedzieć "polecam" lub "nie polecam". To, co mogę powiedzieć to to, że ma przepiękne zdjęcia, muzykę i klimat,  a także wiernie oddany charakter lat 50tych, począwszy od ubiorów [cóż, Scorsese.....]. Z każdą chwilą wchodzimy w coraz to bardziej surrealistyczne, mroczne wydarzenia, retrospekcje z wyzwolenia Dachau... I już w pewnym momencie nie wiemy, co jest prawdą, a co snem, co jawą, a co wytworem czyjeś wyobraźni.

Z pogranicza jawy i snu jest "Incepcja" Christopha Nolana [m.in. "Mroczny rycerz"], film, o którym nasłuchałam się już tylu opinii, zarówno pozytywnych, jak absolutnie negatywnych. Nie ukrywam, że jakieś pierwsze pół godziny ziewałam i spoglądałam na R, czy zaraz nie zarządzi odwrotu. Ale potem... potem się zaczęło. Główna intryga zasadza się na tym, że spec od wydobywania sekretów z ludzkiej podświadomości, podejmuje się niezwykłego zlecenia: zamiast skraść myśl, ideę, zaszczepi ją w ludzkim umyśle [to tytułowa incepcja]. To już nie zejście w śnie do czyjegoś snu, to wykreowanie nowego świata, to starcie z wytrenowanym przeciwnikiem. W pewnym momencie akcja rozgrywa się na kilku płaszczyznach podświadomości, snów, nabiera tempa, następują bardzo szybkie zwroty akcji, co jest jawą? co snem? Trzyma już w napięciu do ostatniej chwili, do ostatniej sceny, do ostatniego [lub nie] obrotu bączka....

Uffff... westchnęłam na końcu projekcji. Niezły film, akcja, pomysł, zdjęcia, muzyka... Myślę, że to "nowa jakość" w filmach z pogranicza science fiction, coś na miarę Matrixa. Film do myślenia, a to lubię.

Desperate Housewives, sezon 4

Przyuważyłam je już w sierpniu, niestety przerwa pomiędzy wyjazdami była za krótka, więc dopadłam teraz: "Gotowe na wszystko", sezon czwarty.

Wiem, wiem, pewnie wszyscy już widzieli ten sezon, większość jest pewnie na etapie szóstego. Ja niestety bez tv zadowalać się muszę wydaniami DVD. Zresztą ja tak wolę, nie potrafię czekać z odcinka na odcinek. Więc gdy mam pełny sezon na płycie, oglądam hurtem, nie ogryzając palcy "O matko, co będzie za tydzień???". 

Ciekawostek dotyczących tego serialu jest wiele, między innymi taka, że o rolę Susan (która gra Teri Hatcher) ubiegała się Mary-Louise Parker. Obydwu wyszło to na dobre, bo Hatcher za rolę Susan zdobyła statuetkę Screen Actors Guild Awards w kategorii najlepsza aktorka w serialu komediowym, mimo, że zdjęcia do pierwszej serii nie były wówczas zakończone; zaś Parker brawurowo zagrała w serialu "Weeds" ["Trawka", który również polecam!].

I tak oczywiście można bez końca, bez końca można też moim zdaniem cytować motto, które przyświeca serialowi: "Everyone has a little dirty laundry", czyli "Każdy ma jakieś brudy do wyprania". Bo niech was nie zwiedzie przepiękna uliczka, zabudowana stylowymi domami i obrośnięta glicyniami, czyli tytułową wisterią.  Bo "tutaj nie sposób dostrzec rozpaczy ani wściekłości ani nawet odrobiny żalu. Ludzie, którzy tu mieszkają, odkryli, że istnieje pewien sposób na ukrycie tajemnic przed sąsiadami. Na przedmieściach nie ma niczego bardziej zwodniczego od uśmiechu".

Sezon czwarty jak zwykle obfituje w dramatyczne wydarzenia, komediowe sytuacje i nieoczekiwane zwroty akcji. Pojawia się w nim, choć tylko w jednym odcinku, Richard Chamberlain jako ojczym Lynette. Tak, tak, pamiętny ksiądz z "Ptaków ciernistych krzewów", Szogun czy dr Kildar. Grający zazwyczaj rolę czułych amantów, w rzeczywistości zdeklarowany homoseksualista, dokonał "oficjalnego" coming outu kilka lat temu, w wywiadzie telewizyjnym. Scena w "Gotowych na wszystko" to, myślę, puszczenie oka do widza, bo serialowy ojciec Lynette wyznaje, że opuścił jej matkę, ponieważ jest... gejem.

Ha, dodam tylko, że w czwartej serii pojawia się również para gejów i tu już Gotowe na wszystko "igrają"  z poprawnością polityczną (i dobrze!), bo para owa okazuje się wyjątkowo złośliwa i z miejsca wdaje się w konflikt z mieszkańcami Wisteria Lane. Drugi moment, absolutnie niepoprawny politycznie, gdy Gabrielle okłada torebką, a w końcu popycha w głąb parkingu niepełnosprawnego na wózku, który zwrócił jej uwagę na parkowanie w niedozwolonym miejscu. 

Te sceny i dużo, dużo więcej w czwartym sezonie "Gotowych na wszystko"...

Sprintem po wakacyjnych lekturach ;). Autobiografie.

Rozmaite "przeciwności losu" typu remont czy wyjazd na wakacje może zakłóciły rytm moich wpisów, ale z czytaniem [i oglądaniem] nie było tak źle. A więc....

Jedną z pierwszych tomiszczy była autobiografia Rogera Moore,  jednego z Bondów, James Bondów. Napisana lekkim piórem, z dużą dawką brytyjskiego humoru [wygląda na to, że pisana własnoręcznie, nie zaś przez jakiegoś "ghost author". Ot, taka miła książka na wakacje, pełna dystansu i sympatii, gdyż Moore wyszedł z założenia, że jeśli nie ma  czegoś miłego czy dobrego do napisania o kimś, to ... nie napisze. "W końcu to przecież książka o mnie: kulturalnym, skromnym, wyrafinowanym, skromnym, utalentowanym, skromnym, utalentowanym, skromnym i uroczym człowieku o wytwornych manierach, o którym tak wiele da się napisać.”


Tak a propos - przez tę biografię "musiałam" po raz kolejny obejrzeć "Między słowami" Coppoli, a to wszystko przez jedną ze scen, gdy Bill Murray jest zagadywany przez japońskiego fotografa: "A Lodzia Mur? Znasz Lodzia Mur?". Dopiero po chwili dociera do Murray fakt, że Japończykowi chodzi o Rogera Moore...

Zupełnie inne wrażenie wywarła na mnie autobiografia Jane Fondy "Moje życie". Bardzo szczera, bardzo osobista, bardzo odważna. Życie zaiste ciekawe, pełne meandrów, pod znakiem silnego zaangażowania politycznego i feministycznego. To też życie pod znakiem walki z bulimią, o którą nikt jej nie podejrzewał. Problemy emocjonalne, których jednym ze źródeł był jej ojciec, słynny Henry Fonda, surowy i wycofany. To wreszcie mężczyźni jej życia, między innymi Roger Vadim i Ted Turner. Pisze, jak dla jednego z mężczyzn była gotowa - wbrew sobie tak naprawdę - na przeróżne kombinacje erotyczne, że była to dla niej jakaś forma miłości. I że tak naprawdę w takich sytuacjach najbardziej lubiła ten moment, gdy "pan i władca" spał jeszcze, a ona z drugą kobietą spotykały się w kuchni, na kawie, zaczynały się wtedy szczere rozmowy między kobietami...

Zaiste mocna, prawdziwa, szczera książka, zawierająca mnóstwo przemyśleń, stawiająca mnóstwo pytań i prób odpowiedzi na nie, dlaczego jej życie potoczyło się tak, a nie inaczej...

Wypadkowa  przeczytanych ostatnio książek to: kryminały na przemian z "nowościami".

Jako fanka "Seksu w wielkim mieście" dałam się zwieść i kupiłam, tak, o ja nieszczęsna, najnowszą książkę Candace Bushnell "Dzienniki Carrie". To swoistego rodzaju prequel, opisujący młodą Carrie w czasach licealnych. Mdłe, bez pazura, nudne... Omijać z daleka!

Dwie kolejne pozycje to: "W bagnie" Arnaldura Indridasona oraz "Wzgórze Rzeźnika" Laury Lippman. 

Pierwsza z nich już od pewnego czasu "króluje" w spisach książek polecanych do przeczytania, w niektórych porównywana jest do prozy Mankella. Po lekturze myślę, że na szczęście panowie mają inny styl pisania, pomimo innych zbieżnych elementów, więc "wejście w kolizję" im nie grozi. Ale podobnie, jak u Mankella, fascynuje mnie tło obyczajowe, obraz społeczeństwa, zwyczaje... Tu, u Indridasona, mamy rzut oka na społeczeństwo islandzkie, przyznam - egzotyczne dla mnie, bo cóż ja mogę wiedzieć o życiu powszednim na Islandii? Już na początku znalazłam zagwostkę:

"- Kolejna typowa islandzka zbrodnia? [...]

- Co? - zapytał Erlendur z roztargnieniem.

- Niechlujna, bezcelowa i popełniona bez próby ukrycia, zmylenia śladów czy zatarcia dowodów.

- Tak - odpowiedział Erlendur. - Prymitywna islandzka zbrodnia."

Czekam zatem na kolejne powieści Arnaldura Indridasona, gdyż w "W bagnie" to pierwsza z serii książek o policjancie Erlendurze. Szkoda tylko, że tego samego nie da się powiedzieć o Mankellu, niestety, zapowiedział koniec serii z komisarzem Wallanderem. Buuuuuu.....

Zupełnym przypadkiem [a może nic nie dzieje się przypadkiem? ;) ] wypożyczyłam "Wzgórze Rzeźnika" Laury Lippman. I znów zbieg okoliczności: to również pierwsza z serii książek o młodej pani detektyw z Baltimore, która zakłada prywatne biuro detektywistyczne. Na początek dostaje dwa zlecenia i  nawet nie podejrzewa, że jedno z nich mocno jest splecione z losami jej rodziny....

Na początku nieco byłam zirytowana bohaterką, która zakłada biuro detektywistyczne, a nie wie, jak zabrać się do podstawowych rzeczy. To bohaterzy innych kryminałów, zwykli ludzie, tropią z powodzeniem zbrodniarzy! A ona?????

Ale postanowiłam dać jej szansę, i pani detektyw, i pani Laurze Lippman, nota bene wielce podobno utalentowanej i uhonorowanej licznymi nagrodami gatunku.

To skomplikowane

Nancy Meyers nakręciła kilka cudnych filmów, w tym  "Holiday" z Cameron Diaz i Kate Winslet, czy też "Czego pragną kobiety" z Helen Hunt i Melem Gibsonem, nie mówiąc już o ABSOLUTNIE FANTASTYCZNYM "Lepiej późno niż później" z Jackiem Nicholsonem i Diane Keaton.

Nic dziwnego, że nie mogłam się doczekać jej nowego filmu "To skomplikowane", które właśnie wyszło na DVD. Kolejny piękny dom głównej bohaterki! Bo ja osobiście jestem zakochana w domu Diane Keaton z "Lepiej późno niż później" [zwłaszcza jej gabinet i sypialnię z widokiem na ocean....], mogłabym też mieć słodki mały domek Kate Winslet z "Holiday", no i przepiękny dom z ogrodem i ogródkiem warzywnym Meryl Streep z "To skomplikowane"!

Film opowiada historię  z życia eksmałżonków [Streep i Baldwin], którzy  nieoczekiwanie,  po 10 latach po rozwodzie, lądują razem w łóżku. Pojawiają się pytania: co dalej? Jakich wyborów dokonać? To miły, nieskomplikowany film, choć niestety trochę odbiega od poziomu pozostałych... Dialogi momentami nużą i nie zachwycają lotnością, podobnież akcja. Aczkolwiek jest parę fajnych scen, które ratują film, między ta z Baldwinem, gdy ten w oczekiwaniu na Streep układa się na łożu, zasłonięty ekranem laptopa. Li i jedynie. Nie wiedział biedak, że trafił na przerwę w wideokonferencji pomiędzy Meryl a Stevem Martinem, miłym i spokojnym architektem, z którym Meryl próbuje ułożyć sobie życie.

Ogólnie - niezobowiązujący film na leniwy wieczór...

Niesamowitą siłą woli odłączona przez weekend od kompa przeczytałam trzy książki!!! Na pierwszy ogień poszedł Marek Krajewski i jego najnowsza książka "Erynie". Tym razem akcja książki toczy się we Lwowie, dochodzenie w sprawie okrutnego morderstwa małego chłopca prowadzi komisarz Edward Popielski.

Niestety, "nieświadoma praw i obowiązków", a w zasadzie zasad rządzących cyklem książek Krajewskiego, zaczęłam od złej książki... Powinnam była zacząć od "Głowy Minotaura", gdzie komisarz Popielski pojawia się po raz pierwszy, prowadząc z Eberhardem Mockiem śledztwo w  sprawie bestialsko zamordowanej kobiety. Doprawdy, nieźle się we dwóch dobrali, "miłośnicy starożytności o kobiecego ciała"... Choć, nie ukrywam, że swoimi metodami śledczymi doprowadzają mnie do szału [podobnie jak dr House]. I podobnie jak dr House'a, Krajewskiego czytywać będę niezależnie od tego, jak bardzo mnie spółka Mock/Popielski wkurza.

Wreszcie złapałam "feeling", by wziąć się za "Zaginiony symbol" Dana Browne'a. I całe szczęście, dzięki temu udało mi się siłą rozpędu przeczytać ją w kilka godzin, zwalniając przy koszmarnie rozwlekłym zakończeniu... Cóż mogę rzec? Czyta się momentami ciekawie. Akcja toczy się w Waszyngtonie, a tematyka to świat symboli i rytuałów masońskich. Czasem miałam wrażenie, jakbym czytała "Kod Leonarda", a przed oczami nieustannie miałam Toma Hanksa. Cóż, począć - dla mnie profesor Langdon już na zawsze będzie miał twarz Hanksa...

Się zapętliłam. Coś oglądam, coś czytam, nie zdążę opisać, gdy dochodzi coś nowego... Tak było i wczoraj wieczorem. Senna już byłam mocno, więc bez specjalnego entuzjazmu zaległam, by wspólnie z Osobistym obejrzeć nowego "Sherlocka Holmesa" Guya Ritchiego. Już pierwsza scena spowodowała, że usiadłam ożywiona, a dalsze wprawiły mnie w lekki dygot. Niestety, mnie łatwo wprawić w dygot, więc się na mnie nie oglądajcie.

Dygot czy nie dygot, film trzymał mnie w napięciu do ostatniej chwili. I to wcale nie dlatego, że uwielbiam Jude'a Law. Przede wszystkim spodobał mi się sposób, w jaki film został zrealizowany, zdjęcia, kolory, dbałość o szczegóły, muzyka doskonale dobrana do scen. No i ten humor, angielski humor!

Ach, wreszcie Holmes jest człowiekiem z krwi i kości, a nie smętnym gościem ze skrzypcami...

Na filmowo. Część 2.1.

Ubiegłe dwa tygodnie to także filmy, które dają do myślenie, kontrowersyjne ze względu na poruszaną tematykę i ... poruszające, "targające za trzewia" jak to ktoś kiedyś napisał... 

Pierwszy z nich to niemiecki film "Kobieta w Berlinie", opowiadający o dramatycznych przeżyciach kobiet niemieckich po wkroczeniu do Berlina wojsk rosyjskich. Scenariusz filmu powstał na podstawie wydanej anonimowo w latach 50. autobiograficznej książki niemieckiej dziennikarki Marty Hillers  Eine Frau in Berlin [jest już również wydanie polskie: Anonyma, Kobieta w Berlinie, Warszawa 2009].  Dodam tylko, że muzykę do filmu skomponował Zbigniew Preisner, a zdjęcia plenerowe kręcono we Wrocławiu i Legnicy.

Cóż mogę dodać więcej? Sama tematyka - gwałty wojenne, pytanie, jak przeżyć - ciężka. Na szczęście film nie epatuje "scenami", jednakże trzyma w napięciu. I daje do myślenia... Jak my byśmy postąpili w pewnych sytuacjach? Gdzie moralność? Jakie wybory są "jedynie słuszne"?

Myślę, że nie możemy osądzać tych kobiet za takie, a nie inne zachowania. Nie mamy prawa.

Na filmowo. Część 1

Cóż, od ostatniego FILMOWEGO wpisu, minęły prawie dwa tygodnie. A filmy, filmy się oglądało. Więc teraz w naprawdę telegraficznym skrócie...

Na pierwszy ogień niech pójdzie "Erin Brockovich" z Julią Roberts. To autentyczna historia bezrobotnej Erin Brockovich, byłej królowej piękności i matce trojga dzieci, ulega wypadkowi samochodowemu. W sądzie przegrywa sprawę o odszkodowanie, ale wymusza na adwokacie, by ją zatrudnił w swojej kancelarii. Kobieta odkrywa, że jeden z zakładów koncernu Pacific Gas and Electric zatruwa środowisko naturalne, powodując, że wielu mieszkańców pobliskiego Hinkley choruje na raka. Erin postanawia pozwać potężną firmę. 

Film ten widziałam już kiedyś, teraz postanowiłam odświeżyć sobie pamięć, zwłaszcza że Viva! wystartowała z nową kolekcją filmów, w tym właśnie "Erin...". Dodam, że Julia w 2001 za swą rolę otrzymała Oscara, Złoty Glob, nagrodę BAFTA oraz MTV Movie Award! A z ciekawostek: w epizodycznej roli kelnerki w pewnym barze wystąpiła sama Erin.

Setna rocznica urodzin Jerzego Walforffa

Ależ zła jestem na siebie. Zbieram się, zbieram do wpisu, a tu kurczę prawie "po ptokach".  4 maja przypadła setna rocznica urodzin Jerzego Waldorffa. A ja przeczytałam właśnie jego biografię autorstwa Mariusza Urbanka "Waldorff. Ostatni baron Peerelu".

Na początku małe dementi. Media wciąż piszą o nim "baron', natomiast on sam podkreślał kilkakrotnie, że nie ma nie prawa tak się tytułować - owszem, jego przodek zakupił sobie ów tytuł, ale bez prawa dziedziczenia. I oświadczył kiedyś: "Kto chce, niech mówi do mnie "panie baronie", ale ja mam to głęboko w nosie".

Jego sylwetkę oraz głos kojarzą zapewne wszyscy lub prawie wszyscy. W tym jego ogromne zasługi dla ratowania zabytkowych nagrobków na Cmentarzu Powązkowskim. Był związany z takimi pismami jak "Przekrój" czy "Polityka". Pisywał felietony propagujące tematykę muzyczną, a jego stylem i sposobem dotarcia do czytelnika zachwycali się wszyscy.

Zdecydowanie mniej osób wie, że całe swe życie przeżył z jednym partnerem, który zmarł bodajże cztery lata po nim i został razem z nim pochowany.

Ale już mało kto wie, że pamiętni Szpilmana, na podstawie których Polański nakręcił słynnego "Pianistę", spisał właśnie Waldorff. Poznali się tuż przed wojną, która ich zresztą rozdzieliła, jak miliony innych; ich losy splotły się na "chwilę" w lutym 1945, "na Pradze, w ciasnym, prywatnym mieszkaniu, pierwszej po wyzwoleniu Siedzibie Polskiego Radia." I tu właśnie Szpilman opowiadał o swoich niesamowitych przeżyciach z okresu wojny; okazało się, że prowadził również dziennik z tamtych dni... I właśnie wtedy zaproponował Waldorffowi opracowanie swoich wspomnień.

"We wstępie do Śmierci miasta [pierwotna wersja] Waldorff napisał, że tworzył książkę na podstawie opowiadania, a po części według notatek Szpilmana. Ale nie ma w niej ani jednego faktu zmyślonego [...]". Fragmenty wspomnień Szpilmana zaczęły się ukazywać latem 1946 roku w Przekroju, ich autorstwo nie ulegało wątpliwości: Jerzy Waldorff "Pamiętniki Szpilmana". W tym samym roku została wydana książka - podobno bez autoryzacji samego Szpilmana. Sama książka została niestety okrojona i zmieniona przez cenzurę, w tym usunięto postać "dobrego Niemca", który ratuje Szpilmana od śmierci głodowej.. Zmieniono również tytuł, a także usunięto nazwisko Waldorffa jako autora! Waldorff zamierzał podać wydawnictwo do sądu, nigdy jednak tego nie zrobił... Co dziwne, wszyscy i tak wiedzieli, kto jest autorem wspomnień, choć na okładce widniało tylko nazwisko Szpilmana.

Przez ponad pół wieku nikt nie wspominał o tej sprawie. Aż do roku 1998, gdy Śmierć miasta została wydana w Niemczech i wzbudziła wielką sensację, a następnie na całym świecie. Ale nie było w niej informacji, że Waldorff w jakikolwiek sposób uczestniczył w powstaniu tej książki; brakowało również wstępu, w którym tłumaczył, jak wyglądała praca nad nią...

W Polsce Śmierć miasta została wznowiona w 2000 roku - ale to była zupełnie inna opowieść, z nowym tytułem Pianista. Zmiany pomiędzy wydaniami zaowocowały sporem pomiędzy Waldorffem a Władysławem i i Andrzejem [synem] Szpilmanami. jedna z przeprowadzonych ekspertyz wykazała identyczność obydwu książek, "ale brak jest przesłanek, na czym polegało opracowanie tekstu przez Waldorffa".

Summa summarum [co by się nie rozwlekać] Waldorff i Andrzej Szpilman podpisali porozumienie: w zamian za zrzeczenie się praw autorskich do Śmierci miasta i zgodę na wszelkie przeróbki Waldorff otrzymał 12 tysięcy marek. Tak więc kolejne wydanie Pianisty ukazało się z uzgodnioną w umowie adnotacją, że autorem opracowania pierwszego wydania był Waldorff, ale "obecne wydanie tej książki jest znacznie zmienione i uzupełnione w porównaniu z wersją z 1946 roku". Okazało się, że książki różnią się także językiem; znawcy wyliczali, jak wiele w nowym, rzekomo lepszym wydaniu, jest językowych potknięć i błędów.

A zaraz potem prawa do książki i jej sfilmowania zostały sprzedane Romanowi Polańskiemu, którego to Pianista zdobył w 2003 roku trzy Oskary...

ODLOT

Jeszcze filmowo, jeszcze poweekendowo, bo weekend też był kinowy, a jakże. 

Na DVD ukazał się niedawno "Odlot", przepiękna animacja Disney/Pixar. I wyciskacz łez. Widziałam go po raz drugi, ale znowu, w tym samym miejscu, prawie że zaszlochałam ze wzruszenia. Dla mnie to film o  spełnianiu marzeń, o tym, co ważne, czyli o miłości i przyjaźni.

Ja osobiście kocham ten film za optymizm i ... kolory, a już najbardziej za pomysł pęku różnokolorowych balonów unoszących ...dom, dzięki którym jeden z głównych bohaterów może udać się w podróż do krainy marzeń. Ozdoba z kinowego kubka - "plasticzana," a  la szklana kula,  z domkiem i kolorowymi kulkami w kształcie balonów - do tej pory stoi u mnie na biurku...

A już absolutnie WSZYSCY jesteśmy fanami tego psiaka i od soboty gadamy w "jego stylu": "Przyszedłem do ciebie, albowiem kocham Cię, mój panie". Lub też: "Szedł sobie zając. I na tego zająca spadła skała i zrobiła z niego pasztet. Dobrze mu tak. Głupi zając!" i obowiązkowe "buaaaahahha" w wykonaniu Młodej, bo nikt nie robi "buaaaaahahaha" tak jak ona. A jego mordka to nr 2 na mej liście, zaraz po błagalnej minie Kota ze "Shreka"....